آرامی به نام من

پاییز که می شودحرف شال را نمی زنیتا خیال بافی امگردن تو باشدشانزلیزه رابه رفت و آمد گرفته ایو دامنتبندری به خورد کافه ها می دهدبا ویولنسلهای بازنشستهیا لهجه ای که از خرخره بوی غربت می دهدسرما را بهانه می کنمکه سرمشانه های دموکراتت راییلاق قشلاق کند . . . #میلاد آهنگربهان آرامی به نام من...

سلام به همگی... نمیدونم حال الانمو چطور باید بنویسم... همیشه احساس میکردم قدرت زیادی تو به قلم اوردن احساساتم دارم... اما حالا دارم میفهمم که بعضی احساساتو به هیچ وجه نمیشه نوشت... چقدر تناقض هست بین دو پست آخر من... خداروشکر...تا دوسه روز پیش یه دختر نگران و کز کرده بودم... حالاااا دانشجوی پزشکی دانشگاه لرستانم...:)))) تمااااام چیزهایی رو که از خدا خواستم اتفاق افتاد... با صدای بلند گریه های بابام خستگی از تنم در رفت... آخی تموووووم شد... دکتر شدم... قدم اولو تو مسیر رسیدن به خواسته هام برداشتم... حال الانم وصف نشدنیه... ممنون از همه ی دوستایی که تو پست قبلی بهم انرژی آرامی به نام من...